oekanda?

OEKANDA?

Gisteren ben ik thuis vertrokken met een 100% overtuiging "I've had it with you", ik ga mijn gedacht eens gaan zeggen en ik pak mijn biezen! Ik heb zelfs de beloofde lectuur ni meegebracht omdat ik er echt van overtuigd was dat het de laatste ontmoeting ging zijn.

Dus ik kom letterlijk en figuurlijk met alle haren recht het kaffee binnen. Ik had hem de laatste keer gezien maandag voor hij was gaan skieën, de 16den dus. De 19de is hij vertrokken en eigenaardig genoeg kreeg ik smskes! Goed aangekomen, allez, iedere dag kreeg ik er minstens 2 met een schets van de dag. I was impressed! Den eerste man die ik tegengekomen was die in staat was werkelijk te leren! Of nee, rekening te houden met waar ik het moeilijk mee had de eerste week van januari, namelijk doodse stilte or sinking into total oblivion. Maandagavond is superstar terug van weggeweest. Dinsdagavond moest hij wassen en kuisen --> lamest excuse of my life! En donderdagavond moest hij eerst iets gaan drinken met ne maat van hem, uiteindelijk is hij een nieuwe fiets gaan bestellen. Tijdens die week hadden we contact but awkward to say the least!

Dan het voorbije weekend gecommuniceerd met halve berichtjes, misverstanden en voor mij was de maat dus vol.
Gisteren toch ingegaan op zijn uitnodiging om mekaar te zien. In volle rotsvaste overtuiging dat het de laatste ging zijn. Exact 5 min. En sweeeeeeeeeep! Of my feet. OEKANDA?!

En nu ineens is't weer dringend en moet ik springen en dansen naar pijpen. Mo 'tzal deze keer is ne keer ni waar zijn. Dezen avond bakt de dees een kaastaart. Neh!

Onderste boven.