officieel ongerust

Ok, ik ben nu dus officieel ongerust.

Gisteren de hele dag niets gehoord. Verschillende scenario's spoken door mijn hoofd, waarvan het allerverschrikkelijkste is dat hij een auto-ongeval zou gehad hebben zondagavond, komende van de ardennen... Anderzijds probeert mijn hoofd me te sussen dat er waarschijnlijk wel weer een veel plausibelere verklaring is,
zoals daar zijn:
- gsm vergeten
- gsm in bad/wc getuimeld
- in een down toestand
of...
- zijn vrouw teruggekomen.

Dikke kans voor dit laatste, vrouwen rieken het wanneer 'hun' vent interesse krijgt in een andere opportuniteit. ;o)

Dus ik heb deze ochtend een smske gestuurd... En nu vraag ik me af of ik er goed aan gedaan heb. Oh, how I hate this. Het voelt als wachten op een trein die toch nooit komt... En toch vraag ik me af wat ik nu moet doen. Wachten zegt mijn hoofd... Zoeken! zegt mijn hart. En ook als ik me halstarrig voorneem om niets te ondernemen kan ik niet garanderen dat ik naar mijn voornemens luister. Zelfs voor mezelf ben ik ongelooflijk onvoorspelbaar op dat vlak. :)
Daarom dat het leven met mezelf zo spannend is en blijft! ;o)