al een geluk

I don't know what got into me last night, maar ik heb ineens in een zotte bui - en na bijna 3 jaar...- ne mail gestuurd naar de Kurt. Al een geluk dat zijn e-mail adres niet meer bestond!

Ik denk nog iederen dag aan diene gast... en de kans die ik daar eventueel heb laten schieten. Ja, eventueel inderdaad, want zooo goed kende ik hem natuurlijk ook nog niet. Maar voor de rest was hij perfect! ;o) Maar ook weer dat vertrouwen he, dat zesde zintuig, die alarmklok die afging, da klein manneke op mijne schouder die constant tegen me zei: niet doen!! 't is ene me veel vriendinnen en ge gaat toch alleen maar jaloers zijn als ge hem in uw hart laat, 't is ene die buitenwipper geweest is in de Revolution (DUBBEL ALARM!). Ah ja, want ge weet even goed als ik dat van die mannen van in dancings niks goe kan voesj komen, da kunnen al geen gewoon zijn om mee te beginnen, laat staan hebben die ni aan den drugs gezeten (hij zei wel van nie...) of ieder week een ander lief, of... of... of... Ja Staschke, wat ge er wel vergeet bij te vertellen is da gij zelf ieder week in dienen dancing zat, of toch zo goed als... Ja maar, ik danste daar ni aan ne paal he! Ook waar, maar ge stond wel iedere keer op den box! Ook just.

Ma bon, het maakt ni uit, zijn vijgen na pasen. En daarbij Marc diene ziet mij graag. Echt heel graag denk ik. Want met wat diene me mij al allemaal doorstaan heeft kan da ni anders. ;o)