Inertie...

Mijn traagheid (ja, van begrip, ja) is waarschijnlijk tegelijk mijne grootsten défaut en mijn grootste sterkte. Gisterenavond nog een staaltje van gezien.

We zitten gezellig voor te genieten van alle lekkere spijzen die we besteld hadden bij Sawadee (ne verschrikkelijk goeien Thai in Zaventem) terwijl we van onzen apéro aan't nippen zijn... Ineens een smske: ik denk nog bij mezelf: welke sumpelen do moet zonodig op Saint-Valentin een smske sturen?! Was zijn ma: "pépé is aan't sterven, zal ni lang meer duren"... Fuck zeg. Ik denk dat het bloed efkes bij ons allebei weggetrokken is, mor de loe zag er in ieder geval ni goe uit...

Dus gauw alles geannuleerd, een geluk dat diene patron nog sympa was, en van Zaventem naar Anderlecht gesjeesd (vliegensvlug dus, hebdem?! Djeezes staschken, 't is ni de moment voe grapkes te maken. Ik kan daar dus echt ni aan doen he, zelfs op zo'n triestige momenten moet ik mij constant inhouden om grapjes te maken want ik wéét dat dat gewoon niet kan!). Efkes tussendoor, en dees is echt ambetant, sinds gisterenavond zit ik constant met een grapje in mijn hoofd: When I die, I want to go peacefully in my sleep like my grandfather, and not screaming like the passengers in his car. IK WORD HIER GEK VAN! Het is een obsessieve gedachte die constant door mijn hoofd tolt...

Bon, in ieder geval, ik wist niet hoe ik zou reageren... Had nog nooit een dode gezien... Had eerst gezegd tegen m da'k ni mee binnen ging. Maar toen realiseerde ik mij dat mensen mij nodig hadden. En dat ik sterk moest zijn voor iedereen. Men heeft me vroeger ooit verteld dat ik een zekere sereniteit uitstraal, als men naast mij zit dat men automatisch een zekere rust en kalmte ervaart omdat die van me afstraalt. En zonder te stoefen, ik denk dat daar iets van is.