Hoogmoed voor de val...

Was ik iets intelligenter geweest dan had ik het voelen aankomen... Vrijdag en zaterdag was ik puur euforisch. Dansen, zingen, lachen. Te mooi om te blijven duren... En oh yeah... Gisteren, zondag, compleet onderuit! Crash, boom, bang...

Sinds de geboorte van Nolan lijkt het wel of mijn maag constant draait en dat mijn keel dichtgeknepen wordt... Ik krijg flashbacks van vroeger... En ik weet heel goed dat mijn leven efkes in een stroomversnelling zit, dat het kwaad geschied is.
Dus zoals ik onbewust al had voelen aankomen, gisterenochtend 'thé talk'... Het 'toeval' wil dat hij vorige week een oude vriend uit het humaniora is tegengekomen en die vertelde hem dat hij na een 7 jaar lange relatie op trouwen stond. Twee maanden voor de plechtigheid is hij beginnen nadenken en heeft hij heel de boel afgeblazen. Omdat ze als "broer en zus" samenleefden...

FUCK he. Twee maanden geleden had ik nog voor mezelf uitgemaakt, ik leg er mij bij neer. Dit leven valt nog supergoe mee, we doen allebei waar we zin in hebben, maken eigenlijk geen ruzie meer,... Ja, ik weet het, Jurgen-situatie allover... Maar daarom toch niet slecht? Ik heb het me jarenlang beklaagd dat ik Jurgen heb laten zitten.

En nu dit. Echt geen zin in... Ik woon daar graag... Mijn leven had nu eindelijk stabiliteit, ik wil niet terug in die roetsjbaan van zoeken, vallen en opstaan, ik wil het echt niet. Ik vind nooit nog iemand zoals Marc die 80% van het huishouden voor zijn rekening neemt. Die me kadootjes koopt 'zomaar' omdat hij er zin in had... Ik heb alles wat ik wil. En nu ziet het er naar uit dat ik volledig zal moeten herbeginnen... Oh shit, dikke dikke shit.